برخیزم و عزم باده ناب کنم		رنگ رخ خود به رنگ عناب کنم
این عقل فضول پیشه را مشتی می		بر روی زنم چنانکه در خواب کنم

* * *

بر مفرش خاک خفتگان می‌بینم		در زیرزمین نهفتگان می‌بینم
چندانکه به صحرای عدم مینگرم		ناآمدگان و رفتگان می‌بینم

* * *

تا چند اسیر عقل هر روزه شویم		در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم
در ده تو بکاسه می از آن پیش که ما		در کارگه کوزه‌گران کوزه شویم