| غم این نشاط دل غمگین منست |
|
روزگاریست که سودای بُتان دین منست |
| وین کجا مرتبه چشم جهان بین منست |
دیدن روی ترا دیده جان بین باید |
| از مه روی تو و اشک چو پروین منست |
یار من باش که زیب فلک و زینت دهر |
| خلق را ورد زبان مدحت و تحسین منست |
تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد |
| کاین کرامت سبب حشمت و تمکین منست |
دولت فقر خدایا بمن ارزانی دار |
| زانکه منزلگه سلطان دل مسکین منست |
واعظ شحنه شناس این عظمت گو مفروش |
| که مغیلان طریقش گل و نسرین منست |
یارب این کعبه مقصود تماشا گه کیست |
| که لبش جُرعه کش خسرو شیرین منست |
حافظ از حشمت پرویز دگر قصه مخوان |
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
ای صاحب فال دل به دنیا و ظواهر آن نبند و فقط به خداوند متعال توکل کن تا همیشه در زندگی موفق باشی
|