| آتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت |
|
سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت |
| جانم از آتش مهر رُخ جانانه بسوخت |
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت |
| دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت |
سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع |
| چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت |
آشنایی نه غریب است که دلسوز من است |
| خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت |
خرقه زهد مرا آب خرابات ببُرد |
| همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت |
چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست |
| خرقه از سر بدر آورد و به شکرانه بسوخت |
ماجرا کم کن و بازار که مرا مردم چشم |
| که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت |
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی |
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
ای صاحب فال بزودی مشکلات تو حل می شود و می توانی بخوبی و خوشی زندگی آرامی داشته باشی
|