| تا راهرو نباشی که راهبر شوی |
|
ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی |
| تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی |
دست از مس وجود چو مردان ره بشوی |
| آنکه رسی بخویش که بی خواب و خور شوی |
خواب و خورت زمرتبه خویش دور کرد |
| بالله کز آفتاب فلک خوب تر شوی |
گر نور عشق حق بدل و جانت اوفتد |
| کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی |
یک دم غریق بحر خدا شوی گمان مبر |
| در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی |
از پای تا سرت همه نور خدا شود |
| زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی |
وجه خدا اگر شودت منظر نظر |
| در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی |
بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود |
| باید که خاک درگه اهل هنر شوی |
گر در سرت هوای وصال است حافظا |
| |
|
| |
|
ای صاحب فال اگر سعادت دنیا و آخرت را طلبی سعی کن از هر جهت پاک تن و پاک نفس باشی ریاضت و درستی را پیشه ساز و دل از تیرگیها با گفتار بزرگان دین بشوی ته دلت آینه خدا نما گردد
|