| بدان مردم دیده روشنایی |
|
سلامی چو بوی خوش آشنایی |
| بدان شمع خلوتگه پارسایی |
درودی چو نور دل پارسایان |
| دلم خون شد از عصه ساقی کجایی |
نمی بینم از همدمان هیچ بر جای |
| فروشند مفتاح مشکل گشایی |
زکوی مغان رخ مگردان که آنجا |
| ز حد میبرد شیوه بیوفایی |
عروس جهان گر چه در حد حسن است |
| که گویی نبودست خود آشنایی |
مراگر تو بگذاری ای نفس طالع |
| زهم صحبت بد، جدایی جدایی |
بیاموزمت کیمیای سعادت |
| نخواهد ز سنگین دلان مومیایی |
دل خسته من گرش همتی هست |
| چه دانی تو ای بنده کار خدایی |
مکن حافظ از جور دوران شکایت |
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
از دوستان مشفق دلجویی کن و از یار بد بپرهیز چون بدعهدان و سنت شکنان نه تنها ترا یاری نمی دهند بلکه بر گره کار تو می افزایند
|