Parwak پرواک

اي من فداي شيوه چشم سياه تو

خورشيد سايه پرور طرف کلاه تو

اي خونبهاي نافه چين خاک راه تو

از دل نيايدش که نويسد گناه تو

خونم بخور که هيچ ملک با چنان جمال

اي من فداي شيوه چشم سياه تو

نرگس کرشمه مي برد از حد برون خرام

زان شد کنار ديده و دل تکيه گاه تو

آرام و خواب خلق جهان را سبب تويي

از حسرت و فروغ رخ، همچو ماه تو

با هر ستاره اي است سر و کارست هر شبم

ماييم و آستانه در دولت پناه تو

ياران همنشين همه از هم جدا شدند

آتش زند به خرمن غم دود آه تو

حافظ طمع مبر ز عنايت که عاقبت

اي صاحب فال بايد به لطف و عنايات خدا اميدوار باشي دست از کوشش و طلب بر نداري بالاخره به آرزوي خود خواهي رسي