| که تا چو بلبل بی دل کنم علاج دماغ |
|
سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ |
| که بود در شب تیره به روشنی چو چراغ |
به جلوه گل سوری نگاه می کردم |
| که داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ |
چنان به حُسن و جوانی خویشتن مغرور |
| دهان گشاده شقایق چو مردم ایغاغ |
زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن |
| نهاده لاله ز سودا به جان دل صد داغ |
گشاده نرگس رعنا ز حسرت آب از چشم |
| یکی چو ساقی مستان به کف گرفته ایاغ |
یکی چو باده پرستان صراحی اندر دست |
| که حافظا نبود بر رسول غیر بلاغ |
نشاط عیش و جوانی چو گل غنیمت دان |
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
قدر جوانی و شادابی خود را بدان و آن را در طریق سازندگی و خیر و صلاح بکار گیر که خیر دنیا و آخرت تو در آن است
|