| که
به شکر پادشاهي
ز نظر مران گدا
را |
|
به
ملازمان سلطان
که رساند اين
دعا را |
| مگر
آن شهباب ثاقب
مددي دهد خدا
را |
ط
رقيب ديو سيرت
بخداي خود پناهم |
| دل
و جان فداي رويت
بنما عذا ر ما
را |
چه
قيامت است جانا
که به عاشقان
نمودي |
| ز
فريب او بينديش
و غلط مکن نگا
را |
مژه
سياهت ار کرد
بخون ما اشارت |
| تو
از اين چه سود
داري که نميکني
مدا را |
دل
عالمي بسوزي
چو عذار بر فروزي |
| بخ
پيام آشنايان
بنوازد آشنا
را |
همه
شب در اين اميدم
که نسيم صبحگاهي |
| که
دعاي صبحگاهي
اثري کند شما
را |
به
خدا که جرعه
اي ده توبه حافظ
سحر خيز |
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
اي
صاحب فال دعا
کردن و خواستن
از خدا در مورد
آنچه که نياز
توست مي توان
با کوششي که
در تو سراغ است
ترا به مقصد
برساند
|