| هر
جا که روي زود
پشيمان بدر آيي |
|
اي
دل گر از آن چاه
زنخدان بدر آيي |
| آدم
صفت از روضه
روضوان بدر آيي |
هشدار
که گر وسوسه
نفس کني گوش |
| کز
غنچه چو گل خرم
و خندان بدر
آيي |
تا
کي چو صبا بر
تو گمارم دم
همت |
| وقت
است که همچو
خورشيد درخشان
بدرآيي |
در
تيره شب هجر
تو جانم به لب
آمد |
| باشد
که چو خورشيد
درخشان بدر آيي |
جان
مي دهم از حسرت
ديدارتو چون
صبح |
| وقت
است که از دولت
سلطان بدر آيي |
در
خانه غم چند
نشيني و ملامت |
| باشد
که تو چون سرو
خرامان بدر آيي |
بر
خاک درت بسته
ام ديده دو صد
جوي |
| باز
آيد و از کلبه
احزان بدر آيي |
حافظ
مکن انديشه که
آن يوسف مصري |
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
| |
|
اي
صاحب فال انشا
الله گرفتاري
تو بر طرف مي
شود به فضل خدا
اميدوار باش
خبر خوبي به
تو مي رسد
|